Oefening (cultuurverschil)
DE DAG NA HET FEEST
Ik weet nog dat ik in het vliegtuig zat en op het punt stond om aan
mijn nieuwe leven te beginnen. Ik was ontzettend opgewonden over het feit dat
ik naar dit land zou gaan en nieuwe vrienden zou maken. Maar toen ik eenmaal op
de universiteit was, waren de eerste weken vrijwel gevuld met praktische
problemen. Ik moest een kamer zoeken, ik moest boeken kopen, ik moest me
inschrijven voor allerlei dingen, enzovoort. Ik had verwacht dat ik meer hulp
zou krijgen bij deze dingen. Mijn supervisor was altijd weg, naar het
buitenland of naar een vergadering. Tijdens de weken die volgde, begon ik het
gevoel te krijgen dat de mensen hier koud waren. Overdag leken ze nooit tijd te
hebben voor iets anders dan werk. Contacten met de mensen in mijn flat waren
afstandelijk en oppervlakkig en ik wist niet wat ik daaraan moest doen. Het
beste moment van de week was de zaterdagavond, als ik naar huis belde.
Toen ging een van de promotiestudenten trouwen en werd ik uitgenodigd
voor een huwelijksfeest. Dat was geweldig. Ik leerde de mensen van de afdeling
kennen en nog een heleboel andere mensen en we hadden heel veel plezier. Ze
leerde me hun manier van dansen, ik leerde hun mijn manier van dansen. Ten
slotte ging ik naar huis en dacht: Nu weet ik hoe ik vrienden moet maken in dit
land. Maar de maandagochtend daarop deden ze alsof er niets was gebeurd. Ze
zeiden hun gebruikelijke ‘hai’ op de gangen gingen verder met hun werk! Ik
voelde me koud en eenzaam. Wat had ik verkeerd gedaan? Lieten ze me zien dat ik
uiteindelijk toch een buitenstaander was?
De ellende moeten van mijn gezicht af te lezen geweest zijn, want een
paar dagen later vroeg een van de medestudentes met wie ik gedanst had of er
iets aan de hand was. We praatten erover en ze legde me uit dat dit normaal
gedrag was en dat mensen duidelijk onderscheid maakten tussen werk en privé.
Door dit gesprek voelde ik me iets beter. Sindsdien hebben we af en toe over
deze dingen gesproken en zij en een paar anderen zijn goede vrienden van me
geworden. Het gaat nu goed met me. Werk is hier efficiënt georganiseerd en ik
boek veel vooruitgang. Ik heb gemerkt dat mensen de tijd nemen om over de
inhoud van mijn werk te praten als ik hun dat vraag. Maar ik vind nog steeds
dat mensen hier niet optimaal leven en ik mis de warmte van thuis.
De opdracht:
Rui maakte ten minste 4 fasen van
cultuurschok door.
- Welke fasen waren dit?
Hij is teleurgesteld wanneer hij opeens alles zelf moet regelen en geen nieuwe vrienden maakt. Hij raakt hierdoor gefrustreerd. Hij krijgt heimwee, want hij houdt zich vast aan de gedachte van thuis.
Dan is het feest en het was een geweldige avond, hij is blij en enthousiast. Na het feest is weer alles terug bij het oude en is hij weer teleurgesteld. Hij is verdrietig, maar na het gesprek begrijpt hij hoe alles in elkaar zit. Acceptatie, maar blijft met zijn gedachte bij thuis.